| جان ملکان زنده به دولتکدهي ماست | | مردي و جوانمردي آئين و ره ماست |
| در يوزهگر سايهي پر کله ماست | | روزي ده سياره بر کسب ضيارا |
| از دهر برافکندن شرها شره ماست | | گر چه شره هر چه شه آمد سوي شرست |
| که تابرهي کاهکشان برگ که ماست | | برگ که ما از که بيجاده نترسد |
| در نطع جهان هر چه پيادهست شه ماست | | آنجا که بود کوشش شطرنج تواضع |
| در عمر گنه بيني آن گه گنه ماست | | و آنجاي که بخشايش ما دم زد اگر تو |
| هر عزم که در رغم سفيهان تبه ماست | | حقا که نه بر زندگي و دولت و دينست |
| در بندگي آنجا که آن عامه مه ماست | | هر عارضه کيد ز خداوند بر ما |
| آنجا که «بگير» ما و آنجا که «نه» ماست | | ما خازن نيک و بد حقيم ز ما نيست |
| اقليم جهان ديده و عيوق گه ماست | | المنة لله که بر دولت و ملت |
| از بيم يکي بنده که زير شبه ماست | | چشم ملکان زير سپيديست ز بس اشک |
| در خدمت کمتر حشم بارگه ماست | | آنکس که ملوکان به غلاميش نيرزند |
| پر ماه نو از بوس شهان پايگه ماست | | بهر شرف خود چو مه چارده هر روز |
| سلطان فلک بندهي زرين کله ماست | | از بهر زر و سيم نه بل کز پي تشريف |
| آن مه که به از چشمهي خورشيد مه ماست | | گرچه مه چرخ آمد خورشيد وليکن |
| زلف پس گوش بت ما بنده ره ماست | | باشد همه را بنده سوي عزت و ما را |
| زيرا که در آيينه هم از ما شبه ماست | | از بهر دويي آينه در دست نگيريم |
| آن دور چو بگذشت گه ماست گه ماست | | راندند بسي کامروايي سلف ما |
| آنکو دل ما دارد بهرامشه ماست | | بهرامشه ار چه که شه ماست وليکن |
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}